Göle düşen çocuk (Gülmece)

Bir çocuk göle düştü boguluyordu
Herkes aman kurtaralım diyordu
Kurtarmak için çıkmadı suya atlayan
Batıp batıp çıkıyordu afacan...

Kilisenin papazı birden suya atladı
Seyredenler sevindi içleri rahatladı
Papaz çocugu kurtardı o an...
Sevgi ile alkışlandı kahraman

ınsanlarda merak bu ya! ...
Dediler; hagi hisle atladın suya?
Can tatlıdır dedi papazda olsan
Hesap soracagım! ...
Beni suya iteni bir bulsam?

Marifetmidir sanki kaynanadan etmek şikayet
Bizim geline sorun, yolunuz düşerse şayet
Ana kız gibiyiz, aramızdan su sızmaz
Kabahatini söylerim bana kızmaz
Başka kaynana gibi karışmam her işine
Birazcık mırıldanırım annesine gidişine
Etegin çok kısa kızım birazcık uzatsana
Yeni ayakkabı giyecegine eskileri boyatsana
Sözlerime sakın kızma darılma
Birazcık nefes ver ogluma ayol böyle sarılma!
Formunu bozacaksın, yemeklerine dikkat et
Az yiyip sihhatli kalmaktır bu gün marifet
Sözlerimi dinler gülerek!
Yüzüme bakar, içten severek...
'' Annecigim '' der, Allah seni başımızdan almasın
Birazcık da öbür geline git o da mahrum kalmasın...

Çok kızgındı semtin kabadayısı
Çünkü o dayıların dayısı
Kendini bir şey sanır Allahın ayısı
Vurduklarının belli degil sayısı...

Kahvenin kapısına bir tekme attı
Herkes korkudan pusuya yattı
Var gücü ile bir nara attı
Dedi: Ulan kim süleyman?
Benim diyen bin pişman
Herkes susmuş çıt çıkmıyor
Kimse kafasınını kaldırıp ona bakmıyor

Arka masalardan ince bir ses
Sanki alımıyordu nefes
Dedi Süleyman benim yegen
Sensen ölümlerden ölüm begen! ...
Aldı eline vurdu beline
Ne geldiyse söyledi diline
Tekmeler tokatlar havada uçuştu
Zavallı Süleyman belasını bulmuştu

Yedigi dayaktan düştü bayıldı
Saglam yeri kalmadı çok zor ayıldı
Güç bela yerden dogruldu
Hayret kahkahalarla gülüyordu
Param parça olmuştu cebindeki çakmagı
Dedi:- Ben Süleyman degilim?
Kandırdım ahmagı! ..

Atlılar köyü güzeldi, şirindi
Atlılar köyünden kuş uçmaz
Kervan geçmez şimdi
Atlılar köyünde, Ayşeler, Fatmalar
Aliler, Mehmetler vardı...
Yüreklerinde umut daglar kadardı
Kardeşlik diyordu Ali,
Barış diyordu, Fatma ve Hasan
Rumlarla kardeşçe yaşansın istiyordu
Oysa her gün
Aliler, Ayşeler, alçakça vuruluyordu.
Bir şafak vakti duydular
Mehmetçik adaya barış getiriyordu.
Sevindi, Ayşeler, Aliler, Mehmetler...
Kara günleri aydınlanır oldu birden,
Hele bir gelsin Mehmetçik diyordu Ayşe,
Kınalı ellerimle ona su verecegim
Tunçlaşmış yüzünde Atatürkü görecegim.
Bir şafak vakti rumlar,
Atlılar köyünde durdular
Ayşeyi kucagındaki yavrusuyla vurdular
Vurdular Aliyi, Fatmayı, Hasanı tek tek...
Elli yedi kişiyi kurşunladılar kahpece
Gözü görmez iki ihtiyar kalıncaya dek.
Atlılar köyü güzeldi, şirindi...
Atlılar köyünden kuş uçmaz
Kervan geçmez şimdi....

(Kıbrıs'ta Rumların yaptıgı katliam dolayısı ile)